واژه ها که ته بکشند... از صبح های تکراری که خسته بشی به شبهای بیهوده و بیخود که برسی...جای خالی و نبودن هارو که بفهمی که چقدر خسته از هوای ابری .بعد تا افتاب می زنه دوباره ارزو کنی هوا ابری بشه .باز ابر بشه وتو باز بگی لعنت به این هوا... از حرف زدن که خسته بشی و سکوت رو به همه چیز ترجیح بدی ... از همه ی رنگها که خسته بشی و وقتی بگن تو واقعا چه رنگی رو دوست داری و تو توی ذهنت دنبال یک رنگ خاص بگردی و نباشه...وقتی داشتن و نداشتن برات فرقی نکنه ...وقتی برات مهم نباشه شبه یا روزه ...اره اون وقته خیلی ها می گن دلت گرفته ...یه چیزی شبیه دلتنگی ...خودت نمی دونی چته ...از حرف زدن بقیه خسته می شی .دلت می خواد نعره بکشی از ته دل ... دلت می خواد توی سرما بلرزی و هوای سرد رو بفرستی توی ریه هات...دلت می

همه چيز تمام ميشود....!در لحظه اي مقدس....! لحظه ي احساس...! و تنها صداي ساعت و قطره هاي اشک بر گونه ي من بر جاي خواهد ماند...! و من در حصار سنگي ام خواهم مرد بدون اشک .بدون ساز...! و اين اشک...و کاش ميدانستي... که اين اشک براي توست رفت.... واسه همیشه.... حالا دیگه بهونه ای واسه نوشتن ندارم حالا كه ميروي یه نظرم پشت سرت رو هم ببين .ببين كه تنها ميشم تنها من باختم نا زنين تنها من ... نا زنين میخواستم واسش همه کس باشم.همه چیز باشم.اما... نمیدونم چی شد.اصلا چرا شد.ولی رفت........باور نکرد... افسوس..فکر نمیکردم آخر ماجرا این طوری بشه اما شد. از دست من هم هیچ کاری بر نمیاد.حالا زندگیم پر شده از خاطراتش.پر شده از اون همه لحظه های مشترک و قشنگ. چه روزای خوبی بود.چقدر دوستش داشتیم.

ای کسانی که مامور دفن تن من هستید به هنگام بردنم; جنازه ام را در کفن سیاه رنگی بپیچید تا بدانند هر چه سیاهی بوده از آن من بوده است . دستانم را از کفن بیرون بگذارید تا بدانند با دست خالی به سوی دیار نیستی می شتابم .چشمانم را باز بگذارید تا بدانند چشم به راه جان سپرده ام . لبانم را باز بگذارید تا بدانند تا آخرین لحظات با فریاد دوستت دارم خاموش شده ام .سپس قطعه یخی را بر تابوتم بگذارید تا به جای تنها یار و یاورم بر مزارم گریه کند و اسمم را بر مزارم ننویسید تا زودی از یاد بروم

ثانيه های به يغما رفته عشق را گريستم ..گوش ِ زمان اما  چه ناشنوا ، و بازسردی ِ خاک مامن ِ آرزوهايم شد بی معشوق ، هوای س&

خدایا گر تو درد عاشقی می کشیدی؛تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی؛تو هم چون من به مرگ آرزوها می رسیدی؟؟؟ ------------------------- نمی دانم تو می خوانی ز چشمم حرفهایم را نمی دانم تو می بینی نگاه بی صدایم را که می گوید بدون مهربانیهای بی حدت... بدون عشق تو، هیچم...

و شاید سر نوشت من این بود . دوستانم باید باز جمعه ی وبلاگو اعلام می کنم بخاطر تنها عشقم وبلاگمو آغاز کرده بودم و بخاطر اون هم جمعه ی وبلاگو اعلام می کنم دوستان برای همیشه خدا حافظ . فقط همین و دیگر هیچ! دل من می دونم داری دیوونه می شی اما باز بی خیالش هر چیزی پایانی دارد و فکر کنم پایان من رسیده نمی دونم چرا این وبلاگو نوشتم نمی دونم چرا تعطیلش کردم نمی دونم چی شد همه چیز تموم شد رفت و به خاطره ها پیوست .خاطراتی تلخ در اعماق وجودم سرد و ساکت وبی خروش . این وبلاگو تقدیم می کنم به آنکس که جرعه ای از سراب را نوشیده و بس . تمام اي دي هام سوخته تنها اي دي فعال من m1m221@

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید و به جاش یه زخم کهنه و همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی فقط بتونی ساکت و سرد نگاش کنی چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز رو دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بهش بگی چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمد که هنوزم دوسش داری چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و آنوقت آروم زیر لب بگی: "گل من غنچه ی نو مبارک" زندگی شاید حسرت یک نگاه باشد